Als moeder van 3, inmiddels volwassen zonen, begrijp ik je. Het is veel werk. Er komt veel op je af, zowel bij de eerste als wel bij elk volgend kind. Een aantal mensen zeiden tegen mij en hoor ik tegen andere vrouwen zeggen, de volgende wordt makkelijker hoor. Nou in een zeker opzicht wel omdat vele dingen niet meer nieuw zijn. Echter tijd voor jezelf maken, zo min mogelijk stress ervaren en de rust in jezelf bewaren en bewaken wordt echt moeilijker.

Ik spreek steeds vaker vrouwen die als ze heel eerlijk zijn, spijt hebben dat ze een kind hebben gekregen. En ik begrijp dat. Want de tijd waarin we nu leven is niet eenvoudig. Er is veel gaande in de wereld waar je kind mee geconfronteerd wordt en jij als ouder ook. Bijvoorbeeld: er is een leerplicht echter je bent het niet eens met het lesmateriaal welke tegenwoordig gaat over seksualiteit. Dan heb je het best lastig.

Daarnaast merk ik dat vele jonge moeders al gestrest en gespannen waren voordat ze zwanger werden. Niet of onvoldoende hebben nagedacht voordat men zwanger werd over de toekomst en de nieuwe verantwoordelijkheden en hoe daar op een juiste wijze invulling aan te geven. Met de illusie “het zal wel goed komen” ontstaan er problemen en komt het niet goed. Immers gaat helemaal niets vanzelf. Ja, de verkeerde kant op als er stress en spanning in jezelf aanwezig is.

De situatie van de moeders voor de zwangerschap in combinatie met een aanzienlijk gebrek aan logisch verstand en informatie maakt dat vele moeders momenteel bij mij in de praktijk zijn voor therapie. Het is zorgwekkend. Sommigen dachten werkelijk dat de komst van een kind hun liefdesrelatie of de relatie met zichzelf zou verbeteren. Helaas blijkt het tegendeel. Dus de toename aan jonge kinderen in mijn praktijk is te verklaren. Tevens nemen de problemen bij kinderen toe momenteel, de mentale problemen zijn er. Suïcidale gedachten, anorexia, luchtwegproblemen, depressie, etc.

Als je al een kind hebt, en je bent al moe, los die moeheid dan eerst op voor je aan weer een zwangerschap begint. Het wordt allemaal nog vermoeiender namelijk is mijn ervaring. Logisch want er komt nog een levend wezen bij die ook alle aandacht nodig heeft en wenst en eist. En je hebt al amper tijd voor jezelf. Hoe zie je dat dan voor je?

Natuurlijk mag je doen wat je wilt. Zeker. Echter denk na voor je begint. Bespreek alles omtrent de opvoeding en hoe om te gaan met de wereld- en landelijke situaties goed en serieus met je partner. Want het is niet makkelijk. Het is ook veel. Bespreek de rol- en taakverdeling en als je niet op 1 lijn staat, dan is mijn advies om te wachten.

Gevoelig onderwerp, ik weet het. Echter ik voel aan alles dat dit bericht nodig is. Dus als jij hier iets aan hebt, ajb.