Veel mensen luisteren pas naar hun lichaam wanneer het begint te schreeuwen.

Wanneer de spanning te groot wordt.
Wanneer de vermoeidheid blijft hangen.
Wanneer slapen moeilijk wordt.
Wanneer de keel vastloopt.
Wanneer het lichaam zegt:
“Tot hier.”

Maar vaak begon het al veel eerder.

Bij het blijven doorgaan terwijl je eigenlijk rust nodig had.
Bij het steeds opnieuw over je grens heen stappen.
Bij het idee dat je eerst alles moet afmaken voordat je mag herstellen.

Alsof rust verdiend moet worden.

Veel mensen leven vanuit spanning zonder het nog door te hebben.
Het lichaam raakt eraan gewend.
De onrust wordt normaal.
Doorgaan wordt automatisch.

Tot het lichaam vertraagt.
Niet om je tegen te werken.
Maar om je terug te brengen.

Terug naar voelen.
Terug naar jezelf.
Terug naar wat je al langer negeert.

Herstel begint niet pas wanneer alles opgelost is.
Herstel begint op het moment dat je stopt met jezelf voortdurend voorbijlopen.

Rust is geen zwakte.
Vertragen is geen falen.
En luisteren naar je lichaam betekent niet dat je opgeeft.

Soms is het juist de eerste echte stap terug naar jezelf.