Een van de meest voorkomende zinnen die ik in mijn praktijk hoor, is:

“Eigenlijk wist ik het al.”

Of:

“Diep van binnen voelde ik het al.”

Of:

“Er was iets dat ik al heel lang wist, maar ik wilde het niet geloven.”

Dat fascineert mij al jaren.

Want vaak is het probleem niet dat mensen niets waarnemen.

Het probleem is dat zij hun eigen waarneming niet vertrouwen.

Mensen voelen vaak veel meer dan zij denken.

Zij voelen wanneer iets niet klopt.

Wanneer iemand niet eerlijk is.

Wanneer een relatie verandert.

Wanneer een grens wordt overschreden.

Wanneer hun lichaam signalen geeft.

Wanneer er spanning ontstaat.

Wanneer er iets gebeurt wat aandacht vraagt.

Maar vervolgens begint vaak iets anders.

Twijfel.

Misschien beeld ik het me in.

Misschien stel ik me aan.

Misschien zie ik het verkeerd.

Misschien weet die ander het beter.

En langzaam verschuift de aandacht van de eigen waarneming naar de mening van anderen.

Dat zie ik niet alleen bij relaties.

Ik zie het bij gezondheid.

Bij familie.

Bij werk.

Bij spiritualiteit.

Bij entiteiten.

Bij negatieve beïnvloeding.

Bij vrijwel ieder onderwerp waar mensen mee worstelen.

Vaak is er ergens al een weten aanwezig.

Niet altijd een volledig antwoord.

Niet altijd een complete verklaring.

Maar wel een signaal.

Een gevoel.

Een waarneming.

Een innerlijk weten dat iets aandacht vraagt.

Toch hebben veel mensen geleerd om dat niet serieus te nemen.

Sommigen leerden als kind dat hun gevoel niet belangrijk was.

Anderen kregen te horen dat zij te gevoelig waren.

Weer anderen leerden dat autoriteiten het altijd beter weten.

Daardoor ontstaat iets opvallends.

Mensen leren luisteren naar iedereen.

Behalve naar zichzelf.

En hoe langer dat duurt, hoe verder iemand vaak verwijderd raakt van zijn eigen waarheid.

Dat betekent niet dat iedere gedachte waar is.

Niet iedere angst is een waarschuwing.

Niet iedere waarneming is volledig.

Niet ieder gevoel vertelt het hele verhaal.

Maar dat betekent ook niet dat je jezelf voortdurend moet wantrouwen.

Werkelijke groei ontstaat niet wanneer je jezelf negeert.

Werkelijke groei ontstaat wanneer je leert onderzoeken wat je waarneemt.

Wanneer je nieuwsgierig blijft.

Wanneer je blijft voelen.

Wanneer je blijft kijken.

En wanneer je bereid bent om serieus te nemen wat zich aandient.

Want veel mensen hoeven niet opnieuw te leren waarnemen.

Zij nemen al waar.

Zij moeten vooral leren vertrouwen wat zij al waarnemen.

Misschien is dat wel één van de belangrijkste stappen op weg naar jezelf.

Niet harder zoeken.

Niet meer verklaringen verzamelen.

Niet nog meer bevestiging vragen.

Maar leren luisteren naar datgene wat zich van binnen al laat zien.

Kom dichterbij je ware zelf.

Linda Krohne